Gek eigenlijk, de vijf scenario’s voor 2050 klinken allemaal ergens wel mogelijk in een soort science fiction verre toekomst, maar tegelijkertijd komt 2050 steeds dichterbij en zien we eigenlijk dat er vrij weinig verandert— in actie vanuit overheden en bedrijven, maar ook in het algemeen.
Laura reageert met deze inleiding op de inhoud van de blogposten NACORONA I, II en III. En schrijft verder;
Misschien zijn we niet meer zo in staat tot drastische verandering als in de afgelopen 80 jaar na de 2e wereldoorlog en hebben we ook het grootst mogelijke al bedacht: industrialisatie, computerchips en gevolg, ruimtetechnologie.
Kunnen we nu we zoveel informatie en kennis hebben nog wel nieuwe ideeën bedenken of het vertrouwen hebben dat wij ook iets groots kunnen doen? Of betekent globalisatie juist dat we tot nog grotere dingen in staat zijn dan ooit tevoren; een soort toren van Babel scenario.
Al met al denk ik dat het veranderen van gedrag, wat voor de ogenschijnlijk meest positieve toekomst hoognodig is steeds moeilijker is uit te voeren nu vooral het ‘westen’ meer vrijheid heeft van levensinvulling dan ooit, of denken we alleen maar dat dit zo is?
Wat dan ook, mensen zijn gewend aan hun comfort in het ‘westen’. Ik denk zo dat de grootste veranderingen nu misschien alleen nog maar vanuit de onderdrukte en uitgebuitte landen kan komen— deze mensen zien de impact van klimaatverandering en de eisen van moderne technologie directer dan degenen die profiteren van de uitbuiting en deze mogelijk blijven maken.
Mensen moeten verbinding met elkaar voelen om samen een rebellie te beginnen, en duidelijk nut en levensverbetering kunnen zien van de te ondernemen actie, anders blijft korte-termijn comfort vóórgaan.
En hoe echt online vriendschap en verbinding met de wereld kan voelen, het nodigt niet zo uit tot gezamenlijke opstand los van de anonimiteit en comfort van het scherm—ik geloof in ieder geval niet zo erg als dat direct ervaren onderdrukking verbindt en opofferingsvermogen aanwakkert in de mens.
Big tech heeft de moderne slavernij goed geregeld; de mensen met de middelen voelen zich vrijer dan ooit en de mensen die deze vrijheid is afgepakt blijven over met niks dan de innerlijke kracht die nodig om het gevecht van verandering teweeg te brengen.
Zou de wereld gered worden door een moraalridder aan de top (of moet ik zeggen de COP/Klimaattop) of door de vrijheidsstrijders in de infanterie?
Laura Huisman 5 september 2026
Reacties
De terechte zorgen die je uit zouden ons moedeloos kunnen maken. Maar jouw reactie geeft mij juist hoop! Ontzettend bemoedigend om te lezen hoe een jong iemand betrokken is op de ontwikkelingen in de wereld en op het welzijn van de mensen veraf.
Als we om ons heen kijken is het een op één stapeling van leed: klimaatproblemen, biodiversiteit, oorlogen, onderdrukking, honger en ga zo maar door. Maar laten we vooral hoop putten uit Scenario 5. Vertrouwen op een machtige God die een plan heeft met de wereld en de mensen die erop leven. En dat plan gaat ver voorbij 2050. Een ander koninkrijk met een andere economie.
Maar dit vertrouwen mag ons niet lui of gemakzuchtig maken. We moeten ons blijven inzetten voor onze naasten die lijden en voor een schepping die piept en kraakt.
En wat mooi dat een jongere als jij deze drive heeft gekregen! Blijf strijden!
Dat geeft mij hoop voor de toekomst!
Gr, Kees-Jan