Je moeder is de 90 gepasseerd. Met een collega praat je over blauwe zones. Dat zijn gebieden in de wereld waar mensen opvallend oud worden. Geheim: een actief leven in balans met inspanning, ontspanning, rust. Dus een leven met structuur maar ook met zingeving, goede sociale contacten en plantaardige voeding.
Je fietst naar huis. De schemering in.
Je wordt om circa 01.00 uur wakker. Misselijk.
Loopt de trap af en nadat je maag met moeite is geleegd. Komt het door het vette eten? Je loopt de trap weer op. Je ziet wat kale plekken op de stootborden.
Slaapt in.
Je wordt om circa 04.00 uur weer wakker.
Het is je tijd nog niet.
Je wilt uit bed stappen, je hoofd optillen, je been bewegen, je arm oplichten. Lukt niet.
Je maakt je vrouw wakker.
Ze snapt het onmiddellijk en belt 112.
Dan gaat het snel.
Je verliest het bewustzijn.
Het volgende moment wordt je wakker tussen piepjes, lichtjes, slangen. Stroke care. Je voelt niet waar je arm is je voelt niet waar je been is.
Van de één op de andere dag ben je gewist uit je eigen leven, kan je niet meer aanschuiven aan de keukentafel waar je gisterochtend nog met je vrouw ontbeet, je past niet op je fiets. Onmogelijk dat je lichaam nog alle handelingen kan uitvoeren die het al tientallen jaren zonder nadenken feiloos heeft gedaan.
Dan zie je netwerken met zacht stralende lichtjes als dartende vlindertjes aan ragfijnfijne draadjes door de kamer zweven. Tegen de wanden, het systeemplafond en achter je oogleden. Je vind het onwerelds mooi. Je verlangt ernaar om meer te zien.
Arts; U bent er nog. Ze legt haar hand op je schouder. Dat voelt fijn.
Arts; U zult beperkingen eraan overhouden.
Arts; U wilt zo graag.
Arts; U heeft ons verbaasd.
Arts; U kunt alleen lopen met hulpmiddel.
Nu zit ik naast Laura op een duofiets.
Blij en verlicht. Gedragen door gebed. Wonderen bestaan.
God zij dank!
De cirkel aan verhalen is rond.
Reacties