VROLIJK

Een vloot wolken zeilt vanaf de Noordzee mijn blikveld binnen. Prachtige luchtschappen. Met Cumulus; blij-gelukkige wolken. Ze maken herinneringen wakker zoals geuren doen.

De zomers.

Met mijn ouders en zussen gaan we in de vakanties vooral daagjes uit. Afgezien van een paar reizen naar de bergen is dat standaard.

Uitjes met de trein,

Uitstapjes in de omgeving.

Met een lunchpakketje naar de dierentuin. 

Waardevolle herinneringen. Zeker. 

Maar wat er uitspringt zijn de kampvakanties, georganiseerd door de knapenvereniging van de kerk. 

Het is zo rond 1970.

Met een lange sliert van zo'n honderd jongens fietsen we naar Bennekom. Dat ligt zo'n tachtig kilometer van ons dorp. Een stoere tocht. Maar de afstand lijkt wel eindeloos. Op het laatst bedwingen wij ook nog Amerongseberg die we vervolgens afsuizen. Zodra we bij de finish aankomen is alle vermoeidheid voorbij zoals een zware rugzak van je afglijdt.

Vol enthousiasme rennen we naar de stallen waarin onze slaapplaatsen zijn. Onder de hooizolder. De bedden zijn zakken gevuld met hooi.  

Het kamp is op een echte boerderij met kippenren, varkens - en koeienstallen waarvan er enkelen zijn leeggehaald voor ons. Je kan er vanalles beleven en ik ruik nog de walm van de varkens. Prikkend in je neus tot schurend in je longen. 

Naast de dagsluitingen met wijze lessen uit de bijbel...

"Verblijd u, jongeman, in uw jeugd, en laat uw hart u vrolijk maken in de dagen van uw jeugd. Ga in de wegen van uw hart en in wat uw ogen zien, maar weet dat God u om dit alles in het gericht zal brengen".

Prediker.

... zijn mij de droppings het meest bijgebleven. Het hoogtepunt van de week. In groepjes van zes tot acht jongens worden wij ergens in de bossen rond Bennekom gedropt.

De opdracht: zoek zo snel mogelijk de weg terug.

Maar voor ons gaat het helemaal niet om snelheid. Wij probeerden zo lang mogelijk weg te blijven. We halen dan allerlei streken uit. Zo zijn er die uit baldadigheid even op treinrails gaan liggen, zonder zich te realiseren hoe gevaarlijk dat is. Anderen blijven tot de volgende ochtend weg tot ongerustheid van de leiding.

En. Of ik dit wel opschrijven moet ;...( Dan is er de blote-kontenrace. Diep in de nacht, wanneer de kampleiding eindelijk slaapt, rennen enkele waaghalzen, in Adamskostum van de ene stal naar de andere )...want ik heb het zelf niet gezien.

Ook de boer is me bijgebleven. Hij schakelt jongens in om te helpen met het schoonmaken van de stallen. Dat gaat niet altijd goed. Zo vergeet iemand de kraan dicht te draaien. Een overstroming tot gevolg. Als een beek die uit zijn oevers treed. Boos was die boer.

Niet iedereen beleefde het kamp zorgeloos. Sommigen kregen heimwee. Zijn opgehaald door hun ouders. Zelf had ik daar geen last van. Voor mij voelde het kamp als een week vol vrijheid, vrolijkheid en avontuur.

Veel wat we toen deden, de onbezonnen dingen, waar we smakelijk om lachten kunnen nu niet meer. De werkelijkheid van van toen was anders dan nu. Nu, zoveel jaren later, zijn het juist de kampen en eenvoudige vakanties blijven hangen. 

Geen verre reizen of luxe hotels, maar fietstochten, tentkamperen, treinreisjes, wandelingen, droppings en jongensstreken.

Hoe dieper in de tijdlaag hoe verrassender. Ook omdat ze niet alleen vertellen wat er gebeurde. Maar vooral wie we zijn*.

Bonte avond. fotot's ingezonden door Gijs Boer...

Noot. 

* " Wie ben je? Ben je wat je doet? Ben je wat anderen over je zeggen? Ben je wat je tot stand brengt? Daar lijkt het vaak op in onze samenleving. Maar met de Geest van Jezus

ontvangen we ook onze eigenlijke, geestelijke identiteit.