Maar wie op de Heer vertrouwen, krijgen nieuwe kracht; zij slaan hun vleugels uit als arenden, zij lopen zonder moe te worden, zij rennen zonder uitgeput te raken."
Jesaja.
Schemering. De ochtend verdrijft de nacht.
De polder ontrolt zich als een kleed. Wij zien de rivier kleuren en een waaier aan lichte pasteltinten ontvouwen.
Is er nog meer te zien? Meer dan vorm en kleur? Iets wat nog dieper reikt, nog breder.
Je kunt klei lezen en ontleden via korrels tot haar atomen. Dat werkt vervreemdend. Maar iets doorzien roept
wat anders op;
Verlangen.
Verhalen.
Verwondering.
Misschien is het levende landschap wat wij zien een metafoor, een echo van oude talen, een plek van herkenning. Een plek waar weemoed en verlangen zich hechten als adem aan de wind, als hartslag aan getijden, als cycli aan de maan.
Een wit, zwart en metallic blauw geklede vogel slijpt haar snavel langs een ruwe tak. Waarom moet ik aan een orka denken.
En. De polder als een omgekeerde oceaan?
Merwede, Amer - gespiegeld - Eufaat, Tigrus.
Brede stromen.
Omarmen de natuur van de Biesbosch. Een hof voor vogels. Dit is geen grens maar een overgang. Een toekomst met een richting zoals de arenden lijnen kerven boven land.
Onvoorspelbaar is hun vlucht als meanderende kreken waarvan de loop steeds verandert. Korrel voor korrel. Eeuw na eeuw.
We zien ze hoog in de lucht verder zweven als vissen in allerdoorzichtigst water.
Het landschap als een innerlijke beweging. Gespiegeld op mijn netvlies.
Over het Engelbrechtsplekje hangt een blauwe waas. Het vruchtbare grasland leeft. Is vol variatie. Vol van diversiteit.
Veerhaven IX trekt traag naar het oosten. Terwijl een man op het dek naar het westen loopt. Zodat hij stilstaat in de tijd.
Alles is relatief.
In het zuiden gaat iets zonnigs schuil.
Een visdiefje zweeft hoog boven het water. Zwenkt. Klimt verder omhoog in een stijle curve. Wacht. Duikt dan recht naar beneden als een baksteen. Door de waterspiegel heen.
De wijkende overkant is een vraag zonder antwoord. Het water is geen barrière, maar een brug. Een vloeibare verbinding naar onze verbeelding.
De arenden cirkelen nu hoger. Tussen hemel en aarde. Ze tillen ons op. Dragen ons mee. Wie kijkt, wie zich werkelijk opent, zal niet alleen zien, maar ook voelen.
Ontelbare sterretjes twinkelen op het water.
Ik zou haast zeggen. Laten we nu pauze nemen. Kijk eens om je heen.
Reacties