Vrijgezel. Wat onbezonnen. De dijkwoning gekocht. Waarom? Hij staat wat scheef, is oud. Veel onderhoud.
Het uitzicht. Ja dat. Fantastisch!
Mijn lieve ega Jolanda is bij mij gekomen. Daarna onze dochters.
De schatten.
Dan de overkant; Wie scherp kijkt naar de Biesbosch, ziet dat dit landschap niet leeg is. Verre van. Bewoond door talloze tekens van een hersteld ecosysteem.
Aan de einder zien wij arenden als pixels in een foto. Rustend op hun vaste plek in een dode boom.
Later zien wij ze gedragen op hun machtige vleugels tegen de hemelkoepel als bevestiging van die nieuwe orde.
Hoekstenen van verandering.
Je zweeft mee en ziet haarscherp een levendige landkaart. Onder je. Leven dat beweegt, boordevol dieren en zilver water, rietvelden - waar nieuw groen opkomt en oud oker verdrijft -, stranden met bronzen randen en wijde weilanden.
Gecomponeerd in groots verband.
Verschillende wolken jagen met verschillende snelheden over luchtlagen.
Zwarte kraaien surfen albspelend heen en weer op de straffe wind die over de dijk golft.
De meidoorn heeft een kroon van bloesem als een gestolt wolkje sneeuw dat weldra neer zal dwarrelen.
In de schemering verschijnen reeën.
Elegant.
Lichtvoetig.
Zilveren vissen zweven traag onder de waterspiegel en ergens verschuilt een otter als lenige speler in een completer landschap.
De avond ademt warme stralen. Gekleurd licht. Dat langs de wollige onderzijde van de wolken schijnt.
In het westen gaat iets zonnigs schuil.
Dit is geen plaats. Dit is een verhaal van herstel van soortenrijkdom.
Soms staan we samen voor het raam, Jolanda en ik. We kijken naar de verstilde rivier. De Biesbosch en zien hoe het landschap, net als ons gezin tot bloei is gekomen.
Die oude gevels en dat weidse uitzicht. Ons thuis. We zijn deel van een groter verhaal. Van herstel en beloften. Een toekomst. Een plekje voor ieder dier en elk kind.
"Mijn volk zal wonen in een verblijf van vrede en in veilige woningen".
Jesaja.
Reacties