TOEN

 

Mijn overgrootouders en hun kinderen.
 4e van linksboven mijn opa.

Als je ouder wordt, worden herinneringen belangrijker.

Ik app met mijn vriend Nico.

Mijn overgrootouders Huisman waren gezegend met een grote kinderschare. Hij had een hoepmakerij in Buitendams - zie die knuist eens - en kon veel kindermonden vullen. Maar één fragment ken ik van hen; samen liepen ze in de Peulenlaan. Traag, krom, stokoud.

Nog 2 overgrootouders heb ik gezien. Vage flarden in mijn geheugen. Donker gekleed, pretogen en belangstellend. 

Wat weet jij nog van jouw overgrootouders?

Ik weet vooral nog dat ze een houten poepdoos hadden, gewoon een houten bankje met een deksel erin dat je eraf moest halen wanneer je ‘moest’. Doodeng vond ik dat als kind, die gapende stinkende leegte waarin je keek als je het deksel eraf haalde. 

Ze hadden een speciaal bakje waarin ze stroken krantenpapier bewaarde om de zaak na afloop mee ‘schoon’ te maken.

Mijn overgrootvader spuugde vaak in een leeg conservenblik dat naast zijn ‘rokersstoel’ stond. Geen idee waarom ie dat deed maar indruk maakte het wel. Verder weet ik dat ik de wandeling ernaartoe (vaak op zondagmiddag) onmenselijk lang vond duren, ze woonden op de Parallelweg. 

Denk tot slot dat ik het nadrukkelijke dialect van mijn overgrootmoeder nog kan herinneren. En dat is het wel zo’n beetje.

Dit zijn ze.

Mooi verhaal...hoe je de poepdoos omschrijft... ha ha. Dat doet bij mij een zelfde troebele herinnering opborrelen. Dat was bij een vriend van mijn vader; schilder de Jong in Buitendams. 

Zijn huis is nu een monument. 

Zijn werkplaats annex winkel was ook een fantastische belevenis. Een chaos aan verfblikken, kwasten in potten, ladenkastjes met pigment. De vloer zag eruit als een abstract schilderij. Je wist niet waar je kijken moest. Zo vol.

 

Er hing een walm van verf, thinner en lijnolie. Buiten kon je ook naar zo'n stinkende poepdoos  - monumentaal ding  - maar nu gesloopt.

Jouw overgrootvader kauwde waarschijnlijk pruimtabak. Dat deed één van mijn overgrootvaders ook. Als een hamster. Bruine tanden en kwijl in de mondhoeken. Een onsmakelijke bedoening maar het was wel een vrolijke gast.

Dat zou best kunnen ja, pruimtabak. Weet dat ik nauwelijks in dat blik durfde te kijken. Was een sluimerige vieze drap.

Smeuïge app-wisseling. Dat kan zo in een blogpost. Oké?

Haha, tuurlijk! 

‘Sluimerige’ moest natuurlijk ‘slijmerige’ zijn.

Opa Huisman in het Museum De Koperenknop. Om te laten zien hoe hoepmaken werkt.