“Alles wat voorbijgaat
heeft een spoor van herinnering.”
Rutger Kopland.
Ken jij het houten gebouw in Noordeloos?Ik moet er altijd naar kijken als ik erlangs kom. Intrigerend. Het staat al jaren te vergaan op een schiereiland aan de rand van de Giessen.
De gevels zijn bijna ingestort. Wilgen groeien door het dak en het skelet wankelt. Er binnen hangt een muffe geur van rottend hout. Schimmels, insecten, muizen als een steenuil in een verlaten gebouw.
Er staan bouwhekken omheen.
Prachtig ja dat soort ruïnes! Objecten die hun functie verloren hebben maar toch stil getuigen van ‘een verhaal’ ook al kennen we de verhalen niet. Misschien maakt dat het juist zo spannend, want in ‘niet weten’ ontstaat ruimte voor verbeelding. Waar niets is, is alles mogelijk.
Ik wil het eigenlijk niet weten ...maar weet jij wat het vroeger voor functie had?
Ja dubbel. Het is de oude maalderij. 't Plan is het te vervangen. Een replica met horeca. Tekeningen zwerven al op internet.
Hmm, dan vind ik het origineel toch wel een stuk sprekender. Maar ik zal wel te behoudend zijn...
Eens....die nieuwbouw is een driedimensionale valsificatie. Onttoverend. Kitsch. Een soort van Disneyland in de polder.
Ik mis het origineel nu al.
Schrijven gaat over missen.
De ruïne in Nederland kwijnt. Haar
voortbestaan hangt aan eenzijden draad. Alleen in het verborgene, aan de rafelranden van illegaliteit, maakt ze nog een kans.
De maalderij is een prachtig voorbeeld van een ruïne in de polder. Waar vind je zoiets? Ik weet niet beter dan van zijn aangedane staat.
Tja. Een ruïne bestaat uitsluitend voor
zichzelf. Eenzaam. Solitair. Net hoe een dode boom kan zijn. En. Iedereen weet dat dood hout leeft.
Ruïnes verdwijnen door schoonmaakwoede. Dat maakt Nederland zo saai.
Jammer want de poëzie vaart er zo wel bij.
Met dank aan Kees-Jan en Nico voor de tekstbijdragen en de drone foto's.
Reacties
Het aannemersbord is trouwens verdwenen. Zelfs slopen is tegenwoordig niet eenvoudig meer. Zou er nog hoop zijn?
En zou je het pand kunnen kraken? In voorgaande tijden van woningnood was dat voor veel mensen (jongeren?) een uitkomst. En de redding van monumenten. Er zijn vast genoeg gegadigden in Hoornaar🤭
Ik zag laatst in de hal van het Beatrix ziekenhuis een foto expositie van oude vervallen panden. Soms nog met de meubels erin. Parels.
Tijdens een fietstocht altijd een raadsel geweest wat dit gebouw nu is of is geweest. En inderdaad: Ruïnes zijn in Nederland kansarm, maar om daarvoor naar België te gaan verhuizen, dat gaat met dan weer te ver (te ver 😄)
Op sommige plaatsen ondervind je dat wel heel sterk.
Ik denk dan terug aan de momenten dat wij in München en Leipzig waren op de plaatsen waar onze vaders verbleven en tewerkgesteld waren tijdens WOII terwijl daar soms niets meer te zien was dan een fundering of kale vlakte.
Hoe dan ook die (fysieke) herinneringen doen wat met je.
Leo