Vanmorgen zat ik aan de keukentafel. Havermout, roggebrood met een laag pindakaas. Kopje thee en een blik naar buiten zoals iedere dag.
Alleen, het was zo stil.
Geen gekwetter.
Geen gefladder.
Geen Huismus te zien.
Bij de overburen zaten ze altijd onder de pannen. Vroeg op die hele club. Soms 12 tegelijk in een soort ochtendoverleg. Veel meningen, wanordelijk en zonder agenda.
Ik genoot daarvan vanuit mijn tripple-stoel. Op de eerste rang bij dit mini theater. Babbelend, kwebbelend, fladderend en trippelend over de dakgoot. Dan is het ineens voorbij. Een zwerm veren vertrekt al dartelend de dag in.
Toen kwam de nieuwe dakgoot.
Strak.
Netjes.
Waterdicht.
En de mussen? Hun nesten onbereikbaar doordat de openingen onder de pannen zijn afgesloten. Hun slaapplek kwijt. Hun vaste verblijfplaats opgeheven.
Weg.
Het dringt pas goed tot mij door toen ik merkte dat alles overal zo stil bleef. Stilte kan hard aankomen.
In onze tuin zie ik de kolonie niet. Geen sprongetjes tussen de heg. Geen die vanuit de beuk met zo'n schuin koppie je even strak aankijkt zoals een jong kind kan doen.
Onder de berken liggen varens als hoopjes schroot.
Kleine dingen kleuren mijn dag. Als die verdwijnen. Grijzer. Alsof er stukjes levenslust zijn weggevlogen.
Onze wereld verandert snel. Wij zelf ook.
Mirte en Tony vinden - na lang zoeken - een knus huisje. En wat voor één! Eéntje met karakter! Boven ramen en deuren, geel en rood in glas in lood. Ik gun ze het van harte. Dat maakt mij blij.
Maar wat een sprong.
Van wieg, via meegroeibedje naar
koopcontract.
Van blokken via poppen naar hypotheek.
En voor mij?
Van verhaaltjes vertellen via struinen naar liefdevol loslaten en biddend koesteren.
Een ekster peutert takjes uit de berk.
Nesten geven warmte en bescherming maar zijn niet voor altijd. Dat is het. Ze zijn er om groot in te worden. Om krachten te verzamelen.
Om uit te vliegen.
Ik mis de Huismus. Denk aan een leeg nest. Maar verwacht dat zij weer goed onder de pannen komen. En wens dat ze daar net zo gezellig en enthousiast babbelt als hier.
Foto Huismus Vogelbescherming
Reacties
Er is een tijd om ...
Vogel L
Ik herken erg wat je schrijft. Met het ouder worden legt het kleine meer gewicht in de schaal. Het ‘zwatelen’ van bladeren aan de bomen, een voorjaarsbries die het watervlak doet rimpelen waardoor de realiteit impressionistisch in het water wordt afgedrukt, of het zonlicht in het ontluikend groen van (oude) bomen. Er komt meer ruimte voor dit soort gewaarwordingen wanneer men ouder wordt, maar wanneer ze wegvallen, zoals ‘jouw’ mussen die nu zijn gevlogen, wil ik geloven dat dat je even droevig stemt...
Gr!