"Een rommelig bureau, een rommelig hoofd", zegt het hoofd van financiën. Mijn chef adrem; "Een leeg bureau, een leeghoofd". En weg is tie, terug naar zijn onberispelijke werkplek.
Op onze tekenkamer is het altijd een creatieve chaos. Een oersoep aan schetsen, monsters, maquettes, tekeningen. Nooit een 'clean desk', wel veel passie en werkplezier.
Vorige week zie ik mijn oude chef terug in het Beatrix ziekenhuis. Zeker veertig jaar ouder. Ik herken hem. Hij mij. We glimlachen familiair. Zijn legendarische antwoord borrelt in mij op. Ineens loopt hij weg. Volgnummer. Bloedafname. Hij draait zijn hoofd en roept; "Het ga je goed".
Voedertijd. Gejoel. Prehistorisch gedrag. Afdeling Civiel is vrijgevochten. Posters, sjaals, trofeeën. Net een buurthuis en wint het qua gekte van ons Bouwkundigen. Bij de dierenspeciaalzaak aan de Bruïnelaan kopen ze goudvissen. Een extraatje. Op hun afdeling staat een enorm aquarium. Daarin zwemmen piranha's.
Nieuwe telefoons. Geen gesprek meer aan te vragen bij de telefonisten. Eigen verantwoordelijkheid. Andersom komen ze nu ook van buiten ongefilterd binnen. Dat is feest.
Speakers aan. Wij maken grollen met collega’s door ons voor te stellen als ordebewakers; korpschef van politie, koningin Beatrix, minister president Lubbers enz.
Geratel. Mijn collega Ad pakt de hoorn op en hoort; "Met de burgemeester". Ad vraagt; "Hé gekke gozer heb jij in de vakantie een baard laten staan? Aan de andere kant een korte stilte. Daarna het bulderende gelach van burgemeester Corporaal. De echte.
Coaching. Tja, een moetje. Coach John van Papilon zegt; "Wij gaan het beste uit jullie halen . Mijn collega; "Nou laat dat er maar in zitten."
Oké. We krijgen wel toffe cursussen zoals creatief schrijven en spreken in het openbaar.
Interim manager, type centurion, zegt, Als je meer doet dan je opdracht ben je onbetrouwbaar. Pff. Nou. We zijn geen robots. Dit soort interims zijn net meeuwen. "Ze komen krijsend binnen, doen hun behoefte en vertrekken weer krijsend.
Bedrukte sfeer. Coach John staat nu voor de grote zaal in het ARA Hotel bij het voetveer naar Puttershoek. Honderden aanwezigen. Wij horen dat de organisatie te groot is. Te familiair. Er moet personeel uit.
Coach; "Maar achter de wolken schijnt altijd de zon. Wie heeft daar wat tegenin te brengen?"
Mijn vinger gaat ineens omhoog, krijg een intimiderende microfoon voor mijn neus, en zeg; "De zon is ook maar een ster die ineens kan doven".
Naschrift.
Een goed verstaander heeft natuurlijk aan een half woord genoeg maar had ik er toen maar wat bij gezegd, denk ik nu, zoiets als dat ik geloof dat er wel één ondoofbare Zon is en dat die Zon oneindig Licht geeft, onze hoop is voor tijd en eeuwigheid maar misschien was ik toen nog niet mondig genoeg.
Reacties