De rietzee golft. De wilgen deinen. Wolken walsen over de polder. Zuidenwind. De herfst verdrijft de zomer met straffe hand. Zo hard dat vrachtschepen al driftend over de Merwede koersen. Hier ben ik thuis.
Hineni.
Het luchtplancton wordt deze morgen hoog opgeziept. De hemel in. De opwaartse druk door het dijktalud zorgt voor extra turbulentie als de wind over de dijk golft. Dat trekt een groep boerenzwaluwen aan. Hier kom ik thuis.
Hineni.
Met hun witte borsten, gespleten staarten scheren ze en dartelen ze in de wind. Foeragerend. Vliegen ze ook voor plezier of is dit hun gezamenlijk ritueel voor vertrek naar het zuiden? Duizenden kilometers ver.
Hineni.
Later zie ik acht jongen op de prikkeldraden van het hek als zwarte noten op een notenbalk. Ze kijken rustig rond en fladderen driftig met hun vleugels als één van de ouders nadert. Hier ben ik. In een oogwenk gevoerd vliegt de ouder weer terug. Jagend.
Hineni.
Weer later zie ik nog een staaltje luchtacrobatiek. Nog nooit gezien. De jonkies blijven nu niet op de draden wachten maar vliegen op de ouder aan en worden flitsend gevoerd in de lucht. Fantastisch!
Een partituur van leven.
Wolken breken.
En Hendrik Marsman zingt;
De zon en de zee springen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van den morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij.
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van den morgen
scheert de wind als een antilope
voorbij.
 |
| Foto; Vogelbescherming |
Reacties