WOLKJE

Een feest om weer in een museum te zijn geweest. Het Dordrechtsmuseum met de collectie Hollandslicht. Het was op een druilerige woensdagmiddag met Laura.

Het schilderijtje uit 1901 van Jan Hendrik Weissenbruch is mijn favoriet. Naast wat prachtige zeegezichten van Turner hebben wij niet veel anders gezien. Minder is meer.

Kan je omschrijven wat je raakt in het schilderij? Vraagt mijn vriend Nico.

Nauwelijks, wat hakkelend; 

Ik had het zelf wel willen schilderen maar weet niet precies wat zo raakt. Ik kan er dromerig naar staren en wil het steeds opnieuw zien. Misschien doet elke omschrijving te kort. Kunst is net als verliefdheid. Elke poging tot begrijpen mislukt, het is onbeschrijfelijk mooi.

Het werkje is net een kijkdoosje. De vloot van zeilschepen vind ik goed getroffen maar juist van dat ene helder verlichte wolkje in de lucht schiet mijn gemoed vol.

Is dit misschien de kracht van eenvoud? De stilte van het licht?

Het niet gedetailleerde huis, de brug en de bomen zijn de bijna de abstracte omlijsting. Het nederige en pretentieloze ervan staat in contrast met de waanzinnige lijst vol met krullen en bladgoud. Maar die versterken wel het kijkdooseffect.

Ik zie kunst als verhalen en in deze, een mooie liefdesbrief van honderd jaar geleden. Anderen gaan meer dan 2000 jaar terug.  Een boodschap van de Kunstenaar om zijn liefde te delen. Ons blij te maken. 

Mijn klasgenoot stotterde als hij Nederlands sprak maar zijn Engels ging vloeiend.

Afijn. Het was in iedergeval een leuk uitje met Laura. Over glimmende straten reden wij naar huis. 

Laura in het licht.

 

A joy to have been in a museum again. The Dordrechts Museum with the Hollands Licht collection. It was on a drizzly Wednesday afternoon with Laura.

The little painting from 1901 by Weissenbruch is my favorite. Apart from some magnificent seascapes by Turner, we hardly looked at anything else. Enough is enough.

“Can you describe what moves you in the painting?” my friend Nico asks.

Barely hesitantly, stumbling over my words:

I wish I had painted it myself. I don’t quite know what touches me. I stare at it dreamily for minutes on end. Perhaps any description would only diminish it. Art is like falling in love. Every attempt to understand it fails; it is indescribably beautiful.

The small work is like a peep box. I find the fleet of sailing ships beautifully captured, yet it is that one brightly lit cloud in the sky that suddenly fills my heart to overflowing.

Could this be the power of simplicity? The silence of light?

The house, the bridge, and the trees barely detailed form an almost abstract frame. Their humble, unpretentious character contrasts with the ornate frame of scrolls and gold leaf. Yet that very frame enhances the peepbox effect.

I see art as stories, and in this one I sense a beautiful love letter from a hundred years ago. Others go back more than two thousand years. A message from the Artist, sharing his love. Meant to make us happy.

My classmate used to stutter when he spoke Englisch, yet his Dutch flowed effortlessly.

Anyway, it was a lovely outing with Laura. We drove home along gleaming streets.

Seashape by Turner