Winterzonnetje. Zachte zuidenwind. Een frisse vloot witgewassen wolken zeilt langs de hemel. Soezend in mijn scootmobiel dommel ik in.
Ineens zet iemand mij in de schaduw.
"Het bloed in je hoofd is nu toch wel weg", zegt de voorbijganger.
Even slikken.
Achter de vraag vul ik zelf meteen niet gestelde vragen in; Waarom loop je dan nog niet goed en werkt je arm amper mee?
Pff. Ga ik mij verdedigen? Of laat ik het varen. Ik zet in op de uitleg van mijn neuroloog:
Het bloed is wel weg maar doordat ik er uren mee heb gelegen is het weefsel beschadigd. Plaats, tijd en grootte maken verschil.
Je kunt het vergelijken met een ondergelopen weiland. Gras dat kort onder water staat, herstelt. Wat te lang onder water staat, niet.
Hij begrijpt het, loopt verder.
Ik denk door en stapel gedachte op gedachte;
Herstel vindt plaats aan de randen, zei mijn neuroloog. Sommigen houden er een verlamde romp en/of ledematen aan over.
Om over verlies aan spraakvermogen, moeheid en emotionele problemen maar niet te spreken. Veel kunnen het niet eens meer navertellen.
En dan de revalidatie.
In de volksmond wordt herstel vaak alleen gekoppeld aan wilskracht. Daar kan je ver mee komen. Dat heb ik gezien, maar is niet het hele verhaal.
Geloof, hoop, optimisme, dromen, vitaliteit en een lieve vrouw aan het roer, bepalen mede het verschil.
Er zijn dus nogal wat misverstanden over hersenletsel. Dat is niet gek. Er zijn ook zoveel varianten en verschillen. Het is geen standaard aandoening die met een simpele verklaring te duiden is.
Gelukkig staat er ook veel kennis tegenover. Wetenschappelijke inzichten om patienten te begeleiden en misverstanden te weerleggen.
En dit helpt ook.
 |
| Deze illustratie kreeg ik van de ambassadeur van de Hersenstichting. |
Zo. Dat lucht op.
Schaduwen verdwijnen. Zonlicht op mijn huid. We zeilen op de fok verder met halve wind.
.jpg) |
| In de Biesbosch met de Flow 2022. |
Reacties